Polska prywatyzacja z lotu ptaka

Dennis Rondinelli i Jay Yurkiewicz oceniają polską strategię prywatyzacji i restrukturyzacji z zewnętrznej, amerykańskiej perspektywy. To pożyteczny dystans: autorzy nie są uwikłani w polskie spory, więc widzą zarówno spektakularne sukcesy, jak i nierozwiązane problemy. Ich bilans jest wyważony — pochwała bez zachwytu, krytyka bez potępienia.

Sukcesy i wąskie gardła

Po stronie plusów: szybki rozwój sektora prywatnego, napływ inwestycji zagranicznych, modernizacja wielu firm. Po stronie minusów: powolna prywatyzacja dużych przedsiębiorstw państwowych i wzrost bezrobocia strukturalnego. Autorzy podkreślają, że tempo prywatyzacji „małej” było imponujące, ale „duża” — strategiczne koncerny — utknęła w politycznych sporach. To właśnie z tej niedokończonej pracy wyrósł dzisiejszy sektor SSP.

Znaczenie sieci bezpieczeństwa

Ważny wniosek dotyczy polityki społecznej: Rondinelli i Yurkiewicz podkreślają, że trwałość reform zależy od wsparcia dla osób dotkniętych transformacją. To nie jest argument przeciw prywatyzacji, lecz za jej mądrym przeprowadzeniem — z osłonami dla przegranych zmiany. Dla dzisiejszej debaty to przypomnienie, że prywatyzację SSP łatwiej obronić, gdy towarzyszy jej wiarygodny plan dla pracowników, a nie tylko tabela wpływów budżetowych.

Źródło: Privatization and Economic Restructuring in Poland, Rondinelli & Yurkiewicz · ← wróć do: Analizy: Polska i CEE