Prywatyzacja w Polsce: kompleksowy bilans Rapackiego

Profesor Ryszard Rapacki ze Szkoły Głównej Handlowej dostarcza jednego z najbardziej systematycznych bilansów polskiej prywatyzacji. Przechodzi po kolei przez wszystkie główne metody — sprzedaż bezpośrednią, likwidację, Powszechny Program Prywatyzacji — i ocenia ich efektywność ekonomiczną oraz społeczną. To rzadkie, całościowe spojrzenie zamiast wyrywkowych anegdot.

Diagnoza słabych punktów

Rapacki nie owija w bawełnę: wskazuje opóźnienia w prywatyzacji strategicznych sektorów, konflikty wokół wyceny przedsiębiorstw i nierówne tempo reform. Pokazuje, że różne metody dawały różne wyniki — sprzedaż inwestorom sprawdzała się lepiej niż rozproszone programy masowe. To argument za starannym dobieraniem narzędzi do konkretnej firmy, a nie stosowaniem jednej recepty do wszystkiego.

Perspektywy, które wciąż są otwarte

Wnioski Rapackiego brzmią aktualnie: prywatyzacja sektorów strategicznych została odłożona, a spory o wyceny wracają przy każdej próbie reformy. Dziś, przy debacie o „Prywatyzacji 2.0”, jego survey jest przydatną mapą — pokazuje, które problemy są realne (wycena, wybór metody, osłony społeczne), a które są tylko politycznym straszakiem. Bilans SGH przypomina, że prywatyzacja to rzemiosło, które Polska w dużej mierze już opanowała.

Źródło: Privatization in Poland: Performance, Problems and Prospects, R. Rapacki · ← wróć do: Analizy: Polska i CEE