Metody prywatyzacji a wzrost: nie każda droga jest równa

Ekonomiści z London School of Economics zadali pytanie, które powinno poprzedzać każdą reformę: skoro prywatyzować trzeba, to jak? Wykorzystując dane z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, porównali skutki różnych metod — sprzedaży inwestorom strategicznym, prywatyzacji kuponowej i menedżerskiej — dla tempa wzrostu gospodarczego. Wniosek jest praktyczny, a nie ideologiczny.

Inwestor zewnętrzny wygrywa w długim biegu

Badanie pokazuje, że najlepsze rezultaty w perspektywie długoterminowej dawała sprzedaż strategicznym inwestorom, zwłaszcza zagranicznym. Wnosili oni kapitał, technologię i twardą dyscyplinę zarządczą. Prywatyzacja insiderska — na rzecz dotychczasowych menedżerów i pracowników — często opóźniała restrukturyzację, bo nowi „właściciele” mieli interes w utrzymaniu status quo.

Wniosek dla „Prywatyzacji 2.0”

Ta praca ma bezpośrednie znaczenie dla dzisiejszej debaty o wprowadzaniu spółek Skarbu Państwa na giełdę. Nie wystarczy ogłosić prywatyzację — trzeba wybrać metodę, która realnie zmienia kontrolę i wnosi kompetencje. Rozproszona oferta publiczna bez inwestora, który naprawdę pilnuje zarządu, może dać efekt pozorny. Metoda nie jest szczegółem technicznym; to ona przesądza, czy z prywatyzacji będzie wzrost.

Źródło: Privatisation Methods and Economic Growth, Bennett et al. (LSE) · ← wróć do: Analizy: Polska i CEE