Jak zmieniała się polityka własnościowa państwa

Piotr Kozarzewski dokumentuje ewolucję polskiej polityki własnościowej na przestrzeni dwóch dekad. To historia stopniowego odchodzenia od pierwotnego konsensusu, że państwo ma się wycofać z gospodarki, ku podejściu, w którym zachowuje kontrolę nad wybranymi sektorami „strategicznymi”. Autor pokazuje, że ta zmiana nie była przypadkowa, lecz wynikała z konkretnych czynników politycznych, ekonomicznych i ideologicznych.

Od wycofania do zachowania kontroli

Kozarzewski śledzi, jak kolejne rządy redefiniowały pojęcie „strategiczności”, rozszerzając listę firm, których państwo nie zamierza sprzedać. Za każdym rozszerzeniem stały interesy — polityczne i grupowe — a nie czysta kalkulacja ekonomiczna. Efektem jest sektor SSP, który rósł nie dlatego, że ktoś udowodnił jego wyższość, lecz dlatego, że nikt nie miał interesu, by go ograniczać.

Konsekwencje, które dziś odczuwamy

Autor analizuje skutki tej ewolucji dla efektywności gospodarki i jakości zarządzania spółkami z udziałem Skarbu Państwa. Wnioski są krytyczne: im więcej firm uznaje się za „strategiczne”, tym więcej gospodarki podlega logice politycznej, a nie rynkowej. Dla dzisiejszej debaty tekst Kozarzewskiego jest pożyteczną mapą — pokazuje, że obecny kształt sektora SSP to wynik dryfu, a nie świadomego projektu, który dałoby się racjonalnie obronić.

Źródło: Changes in Ownership Policy of the Polish State, Kozarzewski · ← wróć do: Analizy: Polska i CEE