Bank Śląski: sprzedaż, która zmodernizowała bank

Prywatyzacja Banku Śląskiego — jednego z dziewięciu regionalnych banków wydzielonych z NBP — to klasyczny dowód na siłę inwestora strategicznego. Wejście holenderskiej grupy ING przyniosło kapitał, nowoczesne systemy kredytowe i informatyczne oraz standardy zarządzania, których państwowy właściciel nie był w stanie zapewnić. Bank z regionalnego molocha stał się konkurencyjną, dobrze zarządzaną instytucją.

Dlaczego inwestor branżowy działa

Autorzy pokazują mechanizm, który powtarza się w udanych prywatyzacjach: inwestor branżowy wnosi nie tylko pieniądze, ale i know-how oraz twardą presję na wyniki. To różnica między prywatyzacją „na papierze” a realną zmianą sposobu działania firmy. Bank przestał być narzędziem lokalnej polityki, a zaczął konkurować o klienta.

Cień resztkowego pakietu państwa

Nie wszystko poszło idealnie. Długie utrzymywanie przez Skarb Państwa znaczącego pakietu akcji utrudniało sprawne zarządzanie i wysyłało rynkowi sygnał niepewności co do intencji właściciela. To ważna lekcja dla dzisiejszej debaty o SSP: „półprywatyzacja”, w której państwo zostaje z pakietem kontrolnym lub blokującym, często niweczy część korzyści. Albo oddaje się kontrolę, albo nie — stan pośredni bywa najgorszy.

Źródło: Bank Privatization in Poland: Bank Śląski · ← wróć do: Case studies prywatyzacji